Local content niet zaligmakend

Het lijkt erop dat wij dezelfde les iedere keer opnieuw moeten leren. Mijnbouw is geen honingpot en net zo min een tovermiddel. Het ontginnen van grondstoffen is een handel van kosten en baten, net zoals ieder ander ambacht. De wereldmarktprijzen en de mogelijkheden qua financiering doen niets af aan het feit dat er een plafond is aan de moeite, investeringen en risico’s die men internationaal bereid is te aanvaarden om binnen jouw landsgrenzen actief te zijn in deze branche. Ongeacht welke grondstof aan de orde is en welke koorts er uitbreekt, het slagersmes is nooit ver wanneer de gans de eerste gouden eieren lijkt te gaan leggen.

Micro-ondernemers in Suriname roepen om ‘local content’, terwijl de grotere ondernemers niet van plan zijn te wachten op regelgeving of bureaucratie om multinationals te verplichten, wat zij onder concurrerende voorwaarden qua marktwerking al naar zich toetrekken. Het getuigt van papegaaien en nabootsen wat in Guyana nog niet bewezen heeft te werken. Stringente regels voor politici om zichzelf mee op de borst te slaan, die de ondernemers aldaar niet speciaal ten goede komen.

De plaats van herkomst van het concept van ‘local content’ is het Afrikaanse continent, met name op het gebied van mijnbouw. Enkele jaren na de golf van staatkundige onafhankelijkheid van landen in de nasleep van wereldoorlogen, wilden met name ultra-nationalistische en vaak dictatoriale regimes, versneld hun planeconomie tot ontwikkeling brengen, door het buitenland ervoor op te laten draaien. Economen die het effect van die eerste golf ‘local content policies’ onderzocht hebben, zijn niet onder de indruk.